SKĄD TA ENERGIA ?

Życiowej energii i zapału do twórczej działalności mogłaby pozazdrościć Pani Alicji Szymczak niejedna młoda osoba. Zapał emanujący z jej podejścia do wielu problemów, wpływa także mobilizująco na środowisko, w którym się udziela, czyli na grupę plastyków nieprofesjonalnych w Pszczynie.

Pani Alicja z wykształcenia technik analityki medycznej (po ukończeniu Pomaturalnej Szkoły Analityki Medycznej w Gliwicach), choć interesowała się malarstwem już o wiele wcześniej, na dobre zajęła się nim w latach 90. Pracę zawodową miała już prawie za sobą w zakładach w Pszczynie, w Koźminie Wielkopolskim skąd pochodził jej mąż, znowu w Pszczynie w przychodniach przyzakładowych „Polgazu” i „Odnowy”.

Zaczęła od małych obrazków na drewnianych sklejkach. Pierwszymi odbiorcami i krytykami jej prac był mąż Leon (główny księgowy w „Polgazie” w Pszczynie) i syn Dariusz (po Akademii Ekonomicznej w Katowicach, próbujący sił w grafice, przez 10 lat udzielał się także w chórze katedralnym w Katowicach).

sz.a trio

Zmiany w zapatrywaniu na sztukę plastyczną i technikę malowania, przyniósł jej kontakt z grupą plastyków amatorów działającą w Pszczynie od 60 lat, znaną pod nazwą „Zdrzadełko”, i już na początku, biorąc udział w konkursie pod nazwą „Od gminy do województwa” organizowanym przez Wojewódzki Ośrodek Kulturalno-Oświatowy w Katowicach w 1992 r., uzyskała wyróżnienie.

Los nie szczędził jej i mężowi (zmarł w 2003 r.) trudów związanych zwłaszcza ze stanem zdrowia. Jeszcze wspólnie wzięli udział w rocznym Studium Wiedzy o Sztuce dla niepełnosprawnych przy Politechnice Krakowskiej, co było dla nich wielkim przeżyciem. Tam zetknęli się m.in. z takimi wykładowcami jak prof. Wiktor Zin czy prof. Kazimierz Flaga.

Początkowo najchętniej malowała kwiaty i martwe natury , później także obiekty architektoniczne i pejzaże. Podobnie zmieniały się w ciągu lat stosowane przez nią techniki, należały do nich: akwarela, olej, węgiel, grafika, akryl, malowanie piórkiem; stosowała też techniki mieszane. Ostatnio najchętniej realizuje się w malarstwie na szkle, co jest niezwykle pracochłonnym zajęciem (obraz maluje się po drugiej stronie szkła przy pomocy pędzla i pióra farbami olejnymi lub wodnymi). Ten typ malarstwa pani Alicja wiąże przede wszystkim z tematyką religijną bądź ludową.

Jej twórczość spotyka się z pozytywnym odbiorem, czego wyrazem są liczne nagrody, wyróżnienia i dyplomy, ich lista jest bardzo długa. Wymienione tutaj stanowią tylko ich część: w 1995 r. nagroda w Parafii św. Brata Alberta w Puławach, w 1997 – II miejsce w konkursie plastycznym pod nazwą „Grafika 1997” w Katowicach, w r. 2000 jej obraz wystawiono podczas Międzynarodowego Biennale Sztuk Plastycznych dla Osób Niepełnosprawnych w Krakowie. W 2004 r. uzyskała I miejsce w kategorii ’’Ludowi Muzykanci w Umeni’’ (obraz na szkle) w Dolnym Kubinie, w roku następnym III miejsce w następnej edycji tego konkursu. Rok 2004 to także sukces obrazu na szkle pt. „Św. Michał Archanioł i jego przyjaciele” w Bielsku-Białej. W r. 2005 uzyskała I miejsce w konkursie organizowanym przez Dom Kultury w Jasienicy za pietę (obraz na szkle), dzięki czemu podróżowała do Paryża. W tym samym roku – I miejsce w konkursie „ Ukryte talenty UTW” w Krakowie, a w V edycji tego konkursu w 2007 roku - wyróżnienie. W 2009 jest laureatką V ogólnopolskiego konkursu w Jasienicy. W 2017 – uzyskuje II miejsce w konkursie „Rok polski u schyłku żywota” w Wilkowicach, wyróżnienie w 2018 r. w Bielsku-Białej w konkursie „Kolorowy świat niepodległości”(obraz na szkle),w 2020 r. – za obraz „Życie i twórczość Jana Sarkandra” w Bielsku-Białej.

W uznaniu za jej zasługi i osiągnięcia otrzymała tytuł Lady D.2019 jako kobieta niepełnosprawna w kategorii: Kultura i Sztuka oraz w tym samym roku wyróżnienie Starosty Pszczyńskiego pod nazwą „Uskrzydlony” kierowane do osób z niepełnosprawnością, godnych naśladowania.

Aktywność pani Alicji wyraża się m.in. poprzez udział w różnego rodzaju konkursach, co związane jest z licznymi wyjazdami, uczestnictwem w plenerach, wyjazdach, spotkaniach, do czego zachęca też i mobilizuje swoje koleżanki i kolegów ze „Zdrzadełka”, któremu przewodniczy w Pszczynie od 2009 r. Klub co roku organizuje plenery, wystawy zbiorowe i indywidualne, co miesiąc mają miejsce spotkania członków. Jako przewodnicząca klubu zabiega o miejsca wystawowe w Pszczynie i poza nią. W tym roku „Zdrzadełko” obchodzi swoje 60-lecie, w związku z czym zorganizowanych zostało kilka wystaw, w planach są następne.

Pani Alicja cieszy się ze wszystkich plenerów i wyjazdów, uważa, że zawsze wnoszą coś nowego do sposobu postrzegania sztuki malarskiej, są też okazją do spotkań z ciekawymi ludźmi podzielającymi jej pasje. Ostatnio ceni sobie zwłaszcza udział w kilkudniowych, międzynarodowych plenerach odbywających się corocznie przy udziale 40-50 osób, których celem jest uwiecznianie obiektów wpisanych na listę UNESCO, np. w Małopolsce ( „Szlakiem drewnianych kościółków”), na Słowacji w Bardejowie i Bańskiej Szczawnicy, czy w ostatnich dniach w Malborku. Ważnym dla niej był także przed laty wyjazd plenerowy do Wenecji organizowany w 2001 r. przez DK Jawiszowice, czy udział w międzynarodowym plenerze w 2003 r. pod hasłem „Zamki kazimierzowskie”.

Przez kilka lat uczestniczyła też w warsztatach malarskich organizowanych w Domu Kultury na Złotych Łanach w Bielsku- Białej, żeby rozwijać swoje umiejętności pod okiem profesjonalisty. Jest związana także z Galerią Miejską przy Pszczyńskim Centrum Kultury.

Pani Alicja jest bardzo aktywna (mimo kruchego zdrowia), nie tylko w dziedzinie plastyki, zwiedza Europę, co zawdzięcza przede wszystkim swoim siostrom, z których jedna (aktorka mieszkająca w Niemczech) i druga (związana w czasie pracy zawodowej z niemiecką telewizją, aktualnie mieszkanka Krakowa) były inicjatorkami i organizatorkami dotychczasowych podróży.

Alicja bierze również udział w zajęciach Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Pszczynie, w wyjazdach do kina, teatru, wycieczkach. Godna podziwu działalność i aktywność, a także przykład jak nie przesypiać czasu na emeryturze przed telewizorem. A więc nie o wiek tu chodzi (pani Alicja urodzona w 1947 r. w Bielsku-Białej), ale o ducha ! (obrazy na www - "Galeria")

                                       wrzesień 2021                      Barbara Solarska


 

 

 

 Drodzy Państwo,


po długim czasie wznawiamy nasze spotkania filozoficzne. Niech nadzieja będzie większa niż obawa...Będziemy spotykać się, jak zwykle, w pierwszy i trzeci poniedziałek miesiąca (z nielicznymi wyjątkami, kiedy przesunięcie terminu wymuszą święta lub ferie).

JAMROZIK 01

Zespół Szkół nr 1 (dawna szkoła 21-ul.Kazimierza Wielkiego 5),

sala 116 (na parterze), godzina 16:00.

W październiku spotkania odbędą się 11 i 18 dnia miesiąca (to właśnie wyjątek;))

Pomyślałam, że zaczniemy od elementarza: po co komu filozofia? Kiedy mamy nauki objaśniające rzeczywistość? Psychologię - do wglądu w siebie? Religię - ku pokrzepieniu serc? Postęp technologiczny? A jednak kolejny raz okazuje się, że pogłoski o jej anachroniczności i nieprzydatności są stanowczo przedwczesne. Dlaczego i jak łączy się filozofia ze współczesnymi palącymi problemami, pozostając jednocześnie ponad -czy poza - czasem ? O tym w poniedziałek.

Zapraszam serdecznie: i stałych bywalców (to już chyba 7 czy 8 lat!), i nowych adeptów.

Małgorzata Łukomska-Jamrozik

P.S.
Pozwalam sobie załączyć link do  wystąpienia na wrześniowej konferencji naukowej w mojej rodzinnej miejscowości. 20 minut, a przy okazji reklama PUTW;)) Kto chce, może obejrzeć.

  JAMROZIK 02

 

https://www.youtube.com/watch?v=Dxg0a5t--zQ   

 

 

 


 

 

 

1 - Język angielski - dla zaawansowanych:

   - pierwsze spotkanie z lektorem (p. K.Barczak) odbędzie się w poniedziałek, 11-go października br. o godz.: 14:30 w sali nr 4 (1-sze piętro) w "Samochodówce", (ul. Poniatowskiego)

2! - Język angielski - dla średniozaawansowanych:

   - zajęcia będzie prowadzić pani Agnieszka Klimczok z PZS nr 1, a pierwsze spotkanie odbędzie się o godzinę wcześniej niż podano, tj. o 15:00. Adres i nr sali - bez zmian.

3 - Rękodzieło:

   - pierwsze spotkanie z panią S. Michalską odbędzie się w poniedziałek 11.10 2021r. o godz.: 11:00 w sali nr 6 w PCK-ulu. Koszt dwugodzinnych zajęć 20 zł.


 

1 - Język angielski - poziom średniozaawansowany 

Zajęcia będą się odbywać w budynku PZS 1 (Samochodówka) przy ul. Poniatowskiego 2 - skrzyżowanie z ul. Kopernika (ZUS /Biedronka).

Pierwsze spotkanie odbędzie się w poniedziałek, 11.10.2021 r.  o godz.: 16:00 w sali nr 2. w trakcie którego zostanie dokonany podział słuchaczy na dwie grupy zajęciowe.

SAMOCHODOWKA

2 - Język angielski - dla początkujących.

Zajęcia będą się odbywać w Pszczyńskim Centrum Kultury.

Pierwsze spotkanie w środę,13.10.2021 r.o godz.: 9:00 wsali nr 6, w trakcie którego zostanie doknany podział słuchaczy na dwie grupy zajęciowe.


3 - Język angielski - dla zaawansowanych - aktualnie kompletowana jest taka grupa,chetni do uczestnictwa proszeni są o zgłoszenie się.

 

4 - Gimnastyka na sali - organizowana jest grupa na zajęcia które będą się odbywały po południu. Czekamy na zgłoszenia zainteresowanych.


 

Informujemy słuchaczy, że z powodu konieczności załatwienia pilnych spraw osobistych przez instruktora,

 

w dniu 7-go października (czwartek)

nie odbędą się zajęcia :"Joga -zdrowy kręgosłup".


 

 

PIERWSZY PAŹDZIERNIKA JEST:

MIĘDZYNARODOWYM DNIEM OSÓB STARSZYCH

 

MIDZ.DZ.OSB.STARSZYCH 2021

 

W S Z Y S T K I E G O    N A J L E P S Z EG O !


 

 

DYŻURY ZARZĄDU PUTW
ZMIANA MIEJSCA
  
Informujemy słuchaczy, że od poniedziałku 4-go października br. dyżury Zarządu odbywać się będą w czytelni Biblioteki Pedagogicznej:
     w poniedziałki   -     w godz.: 10:00 - 12:00
    w czwartki          -    w godz.: 14:00 - 16:00 
 
ZAPISY 21 22
 
Biblioteka Pedagogiczna mieści sie w budynku przy ul. Bogedaina 22, po tej samej stronie co "nasza remontowana" szkoła, ale na końcu boiska.
Z parkowaniem samochodu pod bibliotek
ą może być problem(ik), więc można skorzystać z "naszego"parkingu przy Bogedaina 20.
  
 

Remont - biuro Zarządu nieczynne

 

Nadal nie można prowadzić dyżurów w biurze Zarządu. Poszukuje się możliwości zastępczych.

Na razie, co najmniej do poniedziałku 3-go października br. nie będzie dyżurów a tym samym możliwości zapisów "stacjonarnych".

Można jednak tego donać telefonicznie przez kontakt z:

     panią Ewą Kołodziejczyk, tel.: 503 190 540

   

                                     panią Ireną Palą, tel.: 694 011 990

   

                                            panią Jadwigą Hołownią, tel.: 608 441 553

 

C z e k a m y    n a    P a ń s t w a    t e l e f o n y.


 

 Notatka z XIII Ogólnopolskiej Olimpiady Sportowej Uniwersytetów TW    

    Największa impreza sportowa Seniorów w Polsce już za nami!

16–17 września 2021 roku na Stadionie Śląskim w Chorzowie odbyła się

XIII Olimpiada Sportowa Uniwersytetów Trzeciego Wieku

i Organizacji Senioralnych „Trzeci Wiek na Start”

organizowana przez Uniwersytet TW w Łazach oraz Akademię Wychowania Fizycznego i Medycznego na Rzecz Rodziny i Seniorów.

      Zawody odbywały się w 6-ciu różnych dyscyplinach sportowych z podziałem na kategorie wiekowe. Uczestniczyło w nich 500 osób z kraju i zagranicy.

Nasz Uniwersytet reprezentowali:

   - panie Luba Adamczyk i Barbara Helbik w biegu na 60 m

   - pani Halina Stoppa w biegu na 150m

   - pan Krzysztof Latała w pchnięciu kulą.

08abc

helbik.2 batbara olimp utw 2021

Dopingowani mocno przez osoby aktywnie towarzyszące.

07aPani Barbara Helbig zajęła w swojej kategorii bezkonkurencyjnie 1-sze

miejsce zdobywając kolejny, już 6-ty złoty medal z rzędu, może więc konkurować z amerykańskimi pływakami, kolekcjonerami medali. Pozostali zawodnicy również  zasłużyli, naszym zdaniem, na podium. Dlaczego tak się nie stało jest dla nas rzeczą zupełnie niezrozumiałą.

 

Pogoda nie była najlepsza, ale nie miała najmniejszego wpływu na pogodny nastrój naszych delegatów pod wodzą pani AnnyTyc.

W Galerii na naszej stronie internetowej jest kilka zdjęć z imprezy opublikowanych przez Radio Katowice.


 

 

PRZERWA (krótka?) W ZAPISACH

Z powodu remontu korytarza na parterze szkoły gdzie jest biuro Zarządu Pszczyńskiego Uniwersytetu nie będzie tam dyżurów począwszy od poniedziałku 27-go września br. do odwołania. 

 

ZAMKNIETE

 

Zarząd szuka innej możliwości prowadzenia zapisów na zajęcia. Wtej sprawie odbędzie sie rozmowa z dyrekcją szkoły w środę 29-go września po której powinien się ukazać stosowny komunikat na stronie www i w poczcie internetowej.


 

 

AFRYKA MINIONA

Pięknie wydana książka autorstwa Macieja Kydryńskiego ukazuje Afrykę z przełomu XIX i XX wieku nie tylko poprzez tekst, ale angażując w tę prezentację fotografie z pocztówek, przesyłanych z kolonialnych afrykańskich krajów do Europy, listy, mapy i ryciny. Te kolekcjonerskie skarby zdobywane na bazarach, targach staroci czy w antykwariatach połączył autor w opowieść na temat sztuki fotografii, także literatury, muzyki czy malarstwa. Stara się odtworzyć losy postaci z fotografii, obnażając równocześnie okrucieństwo ery kolonialnej, zło, absolutną pogardę dla tubylców, ale także piękno, czułość czy urodę.

KYDRYNSKI AfrykaPrzewijają się przez poszczególne rozdziały legendarne postacie związane z odkrywaniem i przygodami w Afryce jak Stanley, Livingstsone, gen. Gordon, Albert Schweitzer czy z literackiego świata Andre Gide, Gustaw Flaubert.

Piękno języka Marcina Kydryńskiego, w którym splata się reporterski konkret i poetycka aura, a także erudycja, powoduje, że lektura sprawiać może przyjemność zarówno podróżnikowi, ludziom sztuki jak i przeciętnemu czytelnikowi.

Autor mówi: „Kolekcjonuję spojrzenia i milczenia; kolejne nadzieje na trwanie, na ponowne spotkanie po wieku, na lichą, jaką bądź nieśmiertelność, choćby na kartach książki. W naszych oczach, póki my jeszcze trwamy. Te karty są dziś jedynym świadectwem, że gdzieś, kiedyś byli”.

Marcin Kydryński ur. w 1968 r. w Warszawie – dziennikarz radiowy, muzyczny, pisarz, autor tekstów piosenek, podróżnik, fotograf, producent płytowy, organizator koncertów i festiwali muzycznych. Jego książki to m.in. „ Metro na Broadwayu, upadek jest formą lotu”, „Chwila przed zmierzchem”, „Pod słońce”, „Muzyka moich ulic. Lizbona”, „Biel. Notatki z Afryki”.

Marcin Kydryński „Dal. Listy z Afryki minionej”, Wyd. Edipresse, Warszawa 2020

                                                                     poleca Barbara Solarska


 

 

 

Bałkańskie klimaty

Studenci i sympatycy UTW Pszczyna zrealizowali w dniach od 9 do 17 września 2021 roku swoje turystyczne marzenia na Bałkanach…

Wyjechaliśmy z Pszczyny późnym wieczorem w czwartek 9 września i nazajutrz wieczorem po przejechaniu ponad 1000 km dotarliśmy do Sarajewa, miasta znanego z historii i Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1984. Turystyczne doznania obejmowały cały wiek XX: od tragicznej śmierci austriackiego księcia Franciszka Ferdynanda w 1914 roku, po lata 90. XX wieku, kiedy miasto przez prawie cztery lata było oblężone w czasie wojny na Bałkanach. Nasz zachwyt wzbudziła wielokulturowość tego miejsca; zarówno pod względem tradycji jak i religii.                                             

BALK Czarnogora 09.2021

Następnego dnia udaliśmy się na malownicze wybrzeże w Czarnogórze nad Bokę Kotorską. To największa zatoka polodowcowa w południowej Europie. Zwiedziliśmy miasteczko Perast, w tym sanktuarium Matki Boskiej Skalnej położonym na niewielkiej wysepce. Dopełnieniem atrakcji okazało się zwiedzanie Kotoru – średniowiecznego miasta wpisanego na listę UNESCO. Warto podkreślić, że Riwiera Czarnogórska ze względu na walory krajobrazowe i klimatyczne jest jednym  z najbardziej rozwijających się regionów kraju.

Dla wielu z nas odkryciem okazała się Albania. Tam spędziliśmy 3 dni w gościnnym hotelu „Bella Vista” w mieście portowym Durres. Jednym z najstarszych miejsc eksponowanym dzisiaj turystom jest Szkodra. Miasto leży nad Jeziorem Szkoderskim, urzeka miejscem, gdzie zwiedza się ruiny średniowiecznej twierdzy Rozata; dopełnieniem jest zapierający dech w piersiach widok ze wzgórza na panoramę miasta.

BALK Albania Szkodra 09.2021

 

Następny punkt zwiedzania to Kruja – jeden z najstarszych grodów Albanii, miejsce związane z bohaterem narodowym Skandenbergiem, powstańcem, przywódcą, a przede wszystkim pogromcą Turków w XV wieku, hołubionym przez Albańczyków do dnia dzisiejszego.

Oczywiście , nie mogliśmy pominąć stolicy kraju. Tirana dzisiaj, po latach zniewolenia przez dyktatora komunistycznego Envera Hodży, jest prężnie rozwijającym się ośrodkiem kulturalnym i gospodarczym. Uczestnicy wycieczki byli mile zaskoczeni rozwojem Albanii i dumą wyrażaną przez Albańczyków z tytułu osiągnięć i przeobrażeń własnego kraju. Wielu z nich podejmuje studia za granicę, a po ich ukończeniu wracają na rodzinny grunt, wykorzystując pozyskany potencjał intelektualny.

                           

BALK Macedonia SkopieA 09.2021

                                                    

 Z Albanii pojechaliśmy do Macedonii. Ochryd (Ochryda) zauroczył nas zabytkami, perłami, widokami z brzegu Jeziora Ochrydzkiego – jednego z najstarszych i najgłębszych (289 m) akwenów w Europie.

Ostatnim punktem zwiedzania było Skopje – stolica państwa. Wędrując zabytkowymi uliczkami starej i nowej części miasta przeżywaliśmy ostatnie bałkańskie klimaty.

Mieliśmy szcz ęście! Różnorodne, tak jak my ciekawe świata, towarzystwo z całego kraju, w tym zaprzyjaźniona grupa z UTW Kozienice, doskonały pilot i znakomici kierowcy.  

Dziękujemy Koleżankom pomysłodawczyniom , organizatorom i wszystkich tworzącym przyjazną atmosferę na wycieczce.

                              

           Weronika Zawisza-Grzanka i Róża Szotek


 

Pszczyński Uniwersytet TW rozpoczyna zapisy

na zajęcia w semestrze zimowym roku ak. 2021/2022

 

Biuro Zarządu będzie czynne w dniach:

     Środa          22.09.2021 – w godz.: 10:00  - 12:00

     Czwartek    23.09.2021 – w godz.: 14:00 - 16:00

     Piątek          24.09.2021 -  w godz.: 10:00  - 12:00

Zapisy będą przyjmowane na następujące zajęcia:

     - język angielski  dla początkujących, średnio zaawansowanych i zaawansowanych (liczących na pracę w UK)

     - język niemiecki dla początkujących i średnio zaawansowanych

     - filozofia (wykłady)

     - malarstwo

     - rękodzieło

     - warsztaty wokalne (chór akademicki)

     - warsztaty teatralne

     - warsztaty taneczne - flamenco, salsa, zumba – (w zależności od zgłoszeń i pozyskania instruktora)

      - gimnastyka – w sali, w basenie, pilates, joga i NordicWalking.

 

Opłaty bez zmian.

- - - - - - - - - - - - - -- € & £ - - - - - - - - - - - - - - - - - € & £ - - - - - - - - - - -  € & £ - - - - - - - - - - - - - - - - - 

 

 

Garść wspomnień z wycieczki “SZLAKIEM PIASTOWSKIM” 23 - 25 sierpnia br.

Garść dośc spora. Wycieczka niedługa, ale bogata w historię o początkach państwa polskiego.

Proszę wybaczyć, że tę “garść” nieco rozwinę, bo wiedza o początkach naszego państwa jest ogromna dzięki wykopaliskom i nadal aktualnym pracom archeologicznym, przy wykorzystaniu coraz to nowych technik.

Pierwsza to nasza wycieczka, na którą wyruszyliśmy w deszczu. Mimo to humory dopisywały jak zwykle. Tym bardziej, iż okazało się, że jest nas więcej niż na liście! Rozmnożyliśmy się o trzy osoby. Pani Prezes, jak zwykle zadowolona sporą liczbą wycieczkowiczów, wydłużyła listę, a pan przewodnik, całkowicie spokojny, załatwił w hotelu dodatkowe “studio”. Czekała nas kilkugodzinna jazda do Gniezna. W autobusie było cicho i sennie, bo trzeba było wcześnie wstać, a odjazd był o 7.30. Po krótkich postojach na rozprostowanie kości, tudzież kawę czy herbatę, ok. południa dotarliśmy do Gniezna.

Gniezno to jedno z ważniejszych wielkopolskich miast, siedziba prymasa Polski, miejsce związane z legendą o Lechu, pełne zabytków.

gniezno 01W księdze pierwszej "Kroniki polskiej" Galla Anonima czytamy: "Był mianowicie w mieście Gnieźnie, które po słowiańsku znaczy tyle co "gniazdo", książę imieniem Popiel". Tę interpretację przejęli kolejni kronikarze, powtarzając ją między innymi wraz z legendą o Lechu, Czechu i Rusie. Najstarsze osadnictwo na terenie Gniezna sięga epoki kamienia łupanego. W późniejszych czasach funkcjonowało tu kilka niewielkich osad. Przez wiele lat uważano, że na współczesnym Wzgórzu Lecha istniał gród, którym mieli władać członkowie legendarnej dynastii Popielów. Jednak badania archeologiczne wskazują, że resztki kamiennej budowli, które odkryto pod katedrą, miały prawdopodobnie funkcję kultową. Być może działała tu ważna, pogańska świątynia, opuszczona po chrzcie Mieszka I.

Około 940 roku na terenie dzisiejszego miasta powstał gród obronny, który szybko stał się jednym z najważniejszych ośrodków władzy w państwie Piastów. Wzniesiono tu palatium - średniowieczny pałac, siedzibę władcy.

Za panowania Bolesława Chrobrego w marcu 1000 roku do Gniezna przybył cesarz Otton III, aby pomodlić się przy grobie św. Wojciecha. Odbył się wtedy słynny "zjazd gnieźnieński". Utworzono wtedy metropolię kościelną z siedzibą w Gnieźnie, jako pierwszą w Polsce, podległą wyłącznie papieżowi. W 1025 roku koronował się tu Bolesław Chrobry. Czasy świetności Gniezna zbliżały się do końca - w 1038 roku gród został złupiony przez księcia Brzetysława. Zniszczenia musiały być znaczne, gdyż Gall Anonim zapisał kilkadziesiąt lat później: "(...) w kościele św. Wojciecha męczennika i św. Piotra apostoła dzikie zwierzęta założyły swe legowiska". Poczynione spustoszenia sprawiły, że Kazimierz Odnowiciel przeniósł swą siedzibę do Krakowa. Mimo to w Gnieźnie, aż do XIV wieku, odbywały się koronacje królewskie. Koronę na swe skronie włożyli tu: Bolesław Chrobry, Mieszko II, Bolesław Szczodry, Przemysł II i Wacław II.

Po takiej dawce historii przekazanej nam przez pana przewodnika, choć nadal w deszczu, ale ochoczo udaliśmy się, aby zwiedzić katedrę. Bazylika prymasowska Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, zwana też Archikatedrą Gnieźnieńską lub Sanktuarium Św. Wojciecha to imponująca budowla, która wznosi się na Wzgórzu Lecha.

Pierwszą świątynię wzniósł w tym miejscu Mieszko I, była to niewielka kamienna rotunda. Najprawdopodobniej to właśnie w tej świątyni złożono ciało świętego Wojciecha. Nowy, romański kościół wzniósł w tym miejscu prawdopodobnie Bolesław Chrobry. Po zniszczeniu w 1038 r., budowla została odbudowana w stylu romańskim. Odbywały się tu istotne zjazdy i spotkania z udziałem dostojników kościelnych i panujących. W XIV wieku po zniszczeniach z okresu najazdu krzyżackiego na wzgórzu Lecha rozpoczęto wznoszenie monumentalnej gotyckiej katedry, a kolejne przebudowy były w XVII i XVIII wieku. Ostatnie poważne zniszczenia dotknęły świątynię w 1945 roku. 23 stycznia Armia Czerwona po wkroczeniu do Gniezna celowo ostrzelała z czołgu katedrę. Pożar, który wtedy wybuchł zniszczył stalle, organy i poważnie uszkodził wieże. Odbudowę świątyni zakończono w latach 60. ub. wieku.

Współczesna świątynia jest trójnawową bazyliką. Do katedry wiodą Drzwi św. Wojciecha - jest to unikatowy zabytek romańskiej sztuki odlewniczej z XII w. Przedstawiają życiorys św. Wojciecha.

W wolnostojącej dzwonnicy (z 1973 r) wisi słynny dzwon Święty Wojciech, który odzywa się tylko podczas ważnych uroczystości.

W podziemiach zobaczyliśmy m. in. najstarszy w Polsce napis nagrobkowy z ok. 1006 roku oraz odkryte relikty budowli kamiennej z końca IX w. i fragmenty murów bazyliki Mieszka I.

Po dużej dawce historii – to dla ducha, nadszedł czas na coś dla ciała. Przeszliśmy na Rynek, który w średniowieczu otoczony był murami. Jego obecny wizerunek wytyczyła odbudowa po pożarze miasta w 1819 r. Ocalały wtedy tylko dwie kamienice, od podstaw odrestaurowane w1980 r. Kamienice wokół Rynku wzniesiono w różnych okresach, więc w różnych stylach , z fontanną pośrodku, tworzą przyjemny klimat. Deszcz nas nie opuszczał, więc szybko odszukaliśmy sympatyczną knajpkę. Trzeba było odpocząć po długim spacerze i nieco się posilić. Co niektórzy biegali za pamiątkami. Nadszedł czas na zakwaterowanie. Hotel pod nazwą “W Starej Kamienicy”, faktycznie był w starej kamienicy, acz zmyślnie i ciekawie urządzony. Okazało się jednak, że szefowa hotelu nie przekazała informacji o dodatkowym, oczekiwanym “studiu” i nasza Pani Prezes z koleżnkami zostałyśmy na przysłowiowym lodzie, bez pokoju. Bo trzeba wiedzieć, że Pani Ewa zawsze najpierw lokuje wszystkich, a siebie na końcu. Stąd taki efekt , acz nieco zabawny. Panie recepcjonistki po negocjacjach z szefową postarały się i wszystko dobrze się skończyło.

Po kolacji, ze sporą dawką energii, a zmęczenie poszło już w niepamięć, w naszym, bo okazało się, dużym pokoju, nadal z dobrymi humorami, zebraliśmy się na śpiewane spotkanie. Znalazło się też winko, humory dopisywały i tak doczekaliśmy północy. Rozsądek nakazywał, aby iść spać, bo nazajutrz czekał nas wytężony dzień na zwiedzanie.

Obudził nas wspaniały widok! Bezchmurne niebo i słońce! A więc śniadanie i w drogę. Azymut – Ostrów Lednicki.

ostrw lednicki 01Gdy dojechaliśmy na miejsce rozpostarł się przed nami piękny widok Jeziora Lednickiego i dalekie przestrzenie z niewielkimi wzniesieniami. I tu atrakcja – na wyspę dopłynęliśmy promem. Za czasów Mieszka I były tu dwa mosty łączące wyspę z lądem. Na wyspie przywitali nas trzej groźni, uzbrojeni “po uszy” rycerze na koniach.

To tu, na Ostrowie Lednickim, usytuowane jest Muzeum Pierwszych Piastów, Pomnik Historii, na wyspie położonej między Poznaniem i Gnieznem. Ostrów Lednicki stanowił ważny punkt na Szlakach Piastowskim i Romańskim, a dzięki odkryciu muszli pielgrzymiej, wiadomo, że też na Szlaku Św. Jakuba. Ostrów Lednicki to miejsce, w którym pierwsi władcy piastowscy wznieśli jedną ze swych ważnych rezydencji. Odnaleziono tu krzemienne narzędzia z epoki kamienia oraz epoki brązu i żelaza. Na przełomie IX i X w. wzniesiono tu warowny gród – są to pozostałości grodu Mieszka I i Bolesława Chrobrego oraz ruiny pałacu z kaplicą oraz kościoła. Odkryte w kaplicy baseny chrzcielne świadczą, że najprawdopodobniej właśnie tu odbył, się chrzest księcia Meszka I. Mogliśmy oglądać dobrze zachowane do dziś ruiny tych obiektów. Schyłek świetności lednickiej rezydencji przynosi załamanie wczesnopiastowskiego państwa po śmierci Bolesława Chrobrego.

Poprzez lata Ostrów Lednicki obrósł w rozmaite podania. To z tego miejsca J. I. Kraszewski czerpał inspirację do pisania “Starej Baśni” - “dzieje bajeczne wyspy Ostrowem zwanej”.

Archeolodzy z tutejszego Muzeum twierdzą, że na Ostrowie występuje największe zagęszczenie zabytków wczesnego średniowiecza w Polsce. Odkrycie tego miejsca jest jednym z najważniejszych wydarzeń w dziejach polskiej i europejskiej archeologii. Niedawno też w Jeziorze Lednickim odkryto setki sterczących z dna dębowych pali, które okazały się filarami mostów łączących wyspę z lądem (z X i XI w.).

Były też stragany z pamiątkami, jakby stare chaty, gdzie prezentowano ręcznie wykonywane wyroby z różnych materiałów, stylizowane na wykopaliskowe. Artyści chętnie opowiadali o swych wyrobach, a turyści tym chętniej kupowali.

Przyszedł czas na zwiedzenie Grodu w Biskupinie. Odkrycie osady było jednym z najważniejszych wydarzeń w dziejach polskiej i europejskiej archeologii.

biskupin 01W r. 1933 na skutek prac melioracyjnych w Jeziorze Biskupińskim, poziom wody znacznie się obniżył i wyłoniły się pozostałości umocnień starożytnej osady. Rozpoczęły się badania wykopaliskowe. Podczas wojny Niemcy szukali tam pragermańskich korzeni. W efekcie niepowodzenia okupant kazał zasypać wykopalisko piaskiem i ziemią. W roku 1974 wznowiono prace. Dziś konserwacja polega na utrzymaniu wysokiego poziomu wody w jeziorze oraz monitorowania warunków środowiska dla utrzymania warunków przetrwania autentycznej substancji zabytkowej.

Na podstawie badań drewnianych bali stwierdzono, że 50% użytych do budowy grodu drzew dębowych ścięto w 748 roku p.n.e.

Osada w Biskupinie wiąże się z kulturą łużycką i sięga od ok. XIV do V w. p.n.e. Zrekonstruowany jej fragment, dostępny dziś dla turystów, powstał ok. 700 lat p.n.e. Na terenie osady było ok.106 domostw. Mogło tu mieszkać ok. 800 do 1000 osób, które głównie uprawiały rolę, hodowały bydło, trudniły się rzemiosłem – tkactwem, garncarstwem, odlewaniem z brązu i żelaza oraz myślistwem, rybołówstwem, zbieractwem. Hodowano konie, bydło, kozy, owce, świnie, były też psy.

Osada założona była na wyspie, otoczona wysokim drewniano-ziemnym wałem obronnym. Do grodu wiedzie brama z wieżą. W pobliżu był główny plac zebrań i targów, dalej, ustawione w rzędach drewniane chaty. Każdy rząd chat pokryty był wspólnym dachem krytym trzciną. W chatach były dwie izby: główna z paleniskiem i łożem dla całej rodziny oraz przedsionek dla zwierząt.

Zobaczyliśmy tu osadę mezolityczną, łużycką, neolityczną, oraz wioskę wczesnopiastowską. W pawilonie Muzeum obejrzeliśmy wystawę “Świt historii nad Jeziorem Biskupińskim” - dzieje Biskupina od czasu pojawienia się tu człowieka, czyli od 8000 lat p. n. e. aż po średniowiecze. Gród w Biskupinie zawiera pełnowymiarowe rekonstrukcje wału obronnego, falochronu, bramy, ulic i budynków mieszkalnych.

Skansen w Biskupinie służył do nakręcania scen różnych filmów, m.in. do filmu “Ogniem i mieczem”.

Atrakcją dla nas były też wokół rozlokowane, stylizowane na stare dzieje chaty, w których artyści w epokowych strojach wykonywali różne przedmioty z metalu, różnych kamieni, też półszlachetnych, wełny, proste instrumenty, nawiązujące do dawnych czasów. Patrzyliśmy jak wykonują te przedmioty, słuchaliśmy różnych zabawnych historyjek z dawnych, czy też dzisiejszych czasów.

To nie koniec historii. Pan przewodnik chcąc z nas uczynić wybitnych znawców dziejów Polski, dla utrwalenia i podsumowania, zawiódł nas do Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie. Są tam wystawy np. jak wyglądało życie 1000 lat temu, przedmioty, jakie używali nasi przodkowie, wykopane z ziemi, m. in. ubrania, ozdoby, broń, naczynia, czy obrazy dawnych malarzy opowiadające dzieje Piastów. Także wystawa - historia Gniezna, pokazana dość przewrotnie, bo od dziś ku pradziejom.

Znów ubogaceni wiedzą, acz zmęczeni udaliśmy się do hotelu. Kolacja zregenerowała siły, więc należało uczcić dobry dzień winkiem albo piwkiem. Toż to ostatni wieczór. Tuż za rogiem hotelu było niezłe bistro, gdzie mogliśmy też pogadać i pośpiewać.. Tym razem wyczerpałyśmy, bo panowie raczej przysłuchiwali się jedynie, chyba cały repertuar piosenek przedszkolnych…, ale i harcerskich czy biesiadnych. Tworzymy bowiem zwartą grupę kochających dobrą zabawę i śpiewanie. I znów około północy rozsądek kazał zakończyć imprezowanie.

Dzień następny i ostatni, to – Poznań. Takie ważne i piękne miasto, a mogliśmy tu być jedynie trzy godziny! poznan 01Powrót daleki, korki na drogach itp. Tak więc pan przewodnik ,przegonił nas nieżle abyśmy cokolwiek mogli zobaczyć. Nie będę wymieniać co zobaczyliśmy, ale zdążyliśmy na 12.00 na ratuszowe koziołki. Jak głosi legenda: “...gdy trębacz w samo południe gra hejnał z ratuszowej wieży zgromadzonej gawiedzi pokazują się dwa trykające się koziołki”.

Oczywiście należało zaopatrzyć się w “marcińskie rogale” (króre okazały się niezbyt świeże, ale cóż tam…) i posilić się przed drogą powrotną. W pośpiechu szukaliśmy odpowiedniego miejsca, poganiając kelnerów, bo “pan przewodnik i autobus nie będą na nas czekać!”

Wspaniały pan kierowca dowiózł nas całych i zdrowych. Po drodze umilaliśmy mu czas pośpiewując nadal. Pan przewodnik też starał się w drodze, jak i przez wszystkie dni, rozweselać nas anegdotami i historyjkami z różnych wycieczek.

Wycieczka była wspaniała!! Dziękujemy Paniom : Ewie, Jadzi, Irence, Ani i Krysi, że organizują dla nas takie imprezy, po których wracamy ubogaceni wiedzą, ale też dobrą energią, radością bycia w grupie, w TAKIEJ GRUPIE. Bo my, w naszym Uniwersytecie, jesteśmy bardzo zgraną grupą i na każdej wycieczce tworzymy świetną atmosferę.

Do zobaczenia na następnej imprezie.                        Olga Baksik

  - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - O O O O O O O O - - - - - - - - - B B B B B B B B B  - - - - - - - - - - - - - - - - 

 

 

Podkategorie